ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΩΔΕΙΟ ΠΕΥΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ... ΑΝΕΡΓΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ

Κοινοποίησα πρόσφατα στον «τοίχο» μου, στο facebook, κάποια δημοσιεύματα στηριζόμενα σε αυτήν την ανακοίνωση:
http://www.thessi.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=7092:q---------q&catid=176:2010-12-14-14-15-08&Itemid=1009
Αισθάνομαι την ανάγκη (όπως υποσχέθηκα) να καταγράψω αναλυτικά το πώς έχουν ακριβώς τα πράγματα, ώστε να υπάρχει «σφαιρική» ενημέρωση και να μπορεί ο καθένας να βγάλει τα συμπεράσματά του.

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, ο Δήμος ζήτησε (από την αρμόδια τριμελή επιτροπή υπουργών – παλαιότερα από την Περιφέρεια) την έγκριση για την κατάρτιση των συμβάσεων εργασίας των καθηγητών του Δημοτικού Ωδείου, καθώς και άλλων παρόμοιων δραστηριοτήτων. Αντίθετα με άλλες χρονιές, οι εγκρίσεις αυτές δεν έχουν έρθει ακόμα!
Το θέμα είναι γνωστό εδώ και καιρό και δεν αφορά μόνο τον δικό μας Δήμο. Μπορείτε να διαβάσετε και κάποια σχετικά δημοσιεύματα:
- http://www.tar.gr/content/content.php?id=3785
- http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=319795

Το να υπογράψουμε καθυστερημένα τις συμβάσεις μας ήταν κάτι το συνηθισμένο όλα αυτά τα (12) χρόνια: ποτέ από τον Σεπτέμβριο, συνήθως τον Οκτώβριο, κάποιες φορές αργότερα (είτε σαν Δημοτικό Ωδείο, είτε σαν εκπαιδευτικά τμήματα του Πολιτιστικού Οργανισμού παλαιότερα). Οι ευθύνες για αυτή την καθυστέρηση πολλές και διάφορες, αλλά δεν είναι της παρούσης. Φυσικά, μέρος των ενσήμων μας για αυτούς τους μήνες καθυστέρησης χάνονταν, αφού δεν ήταν εφικτό πάντοτε να μεταφερθούν στους επόμενους. Πάντοτε, όμως, πληρωνόμασταν (έστω και έναντι – ή με μια μικρή καθυστέρηση) πριν ακόμα από την υπογραφή των συμβάσεων.
Επίσης, όλα αυτά τα χρόνια, συνηθισμένες ήταν οι καθυστερήσεις στις πληρωμές μας μέσα στη χρονιά. Και έναν και δύο μήνες. Συχνά χρειάστηκε να ασκήσουμε έντονες πιέσεις στους εκάστοτε υπεύθυνους για να πάρουμε τα χρήματά μας.
Τον Ιούνιο του 2011 έκλεισε το Ωδείο χωρίς να μας καταβληθεί ολόκληρη η αμοιβή για αυτόν τον τελευταίο μήνα (το ίδιο είχε γίνει και το 2010, όπου ολόκληρο τον Ιούνιο τον πληρωθήκαμε τέλη Σεπτεμβρίου). Πέρασε το καλοκαίρι, έκλεισε και η (ιδιωτικού δικαίου) αρμόδια για τη λειτουργία του Ωδείου επιχείρηση (ΔΕΚΠΑ) και το υπόλοιπο της αμοιβής μας του Ιουνίου παραπέμφθηκε στις καλένδες της γραφειοκρατίας, των εκκαθαριστών, κλπ. Η τύχη αυτών μας των χρημάτων έκτοτε αγνοείται!
Συν τοις άλλοις, με βάση τις μειωμένες εισφορές στο ΙΚΑ (χωρίς «κρατήσεις υπέρ τρίτων») που καταβάλλονταν από το Δήμο κατά το διάστημα Νοέμβριος του 2008 μέχρι και Δεκέμβριος του 2010, τα τρία τελευταία καλοκαίρια είχαμε πάψει να δικαιούμαστε και ταμείο ανεργίας!

Τον Σεπτέμβριο το Ωδείο ξεκίνησε τη λειτουργία του υπό την σκέπη του νέου φορέα (ΠΕΑΠ). Οι μήνες άρχισαν να περνούν, το Ωδείο να λειτουργεί κανονικά, το ΠΕΑΠ να εισπράττει τα δίδακτρα από τους μαθητές (επίσης κανονικά) και εμείς για συμβάσεις να ακούμε και συμβάσεις να μην βλέπουμε. Για πληρωμή δε, ούτε φωνή, ούτε ακρόαση! Ο νέος φορέας, ως δημοσίου δικαίου, δεν «νομιμοποιείται», λέει, να μας πληρώσει χωρίς έγκριση από τον πάρεδρο.
Μέχρι τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές δεν έχει υπάρξει η παραμικρή εξέλιξη. Κάποιες αόριστες υποσχέσεις για προσωρινή («παράτυπη») πληρωμή μας που είχα εισπράξει στις αρχές Νοεμβρίου έμειναν υποσχέσεις. Κάτι δε περί ενός (αορίστου) «plan B» (!), που επίσης ακούστηκε στις αρχές Δεκεμβρίου πως θα μπει σε εφαρμογή, αν δεν έχουν υπάρξει εξελίξεις ως τις 15 του μηνός, αγνοείται επίσης.

Και έρχομαι πλέον εγώ, μέσα στην αφέλειά μου, να αρχίσω να κάνω διάφορες σκόρπιες σκέψεις και να αναρωτιέμαι:
Είναι δυνατόν κάποιος φορέας, όπως ένας Δήμος, να παίρνει το ρίσκο να λειτουργήσει μία επιχείρηση, κάτω από τις δεδομένες (οικονομικές, πολιτικές, νομικές, κλπ) συνθήκες και να μην έχει προβλέψει έναν τρόπο να πληρώσει τους εργαζόμενους; Εντάξει, περιμένεις έναν, άντε δύο μήνες και κάτι κάνεις.
Υπάρχει περίπτωση να μας πλήρωνε «παράτυπα» και να βρισκόταν άνθρωπος να καταγγείλει κάτι τέτοιο και να δημιουργήσει πρόβλημα στο Δήμο; Και αν ο Δήμος φοβάται κάτι τέτοιο, πώς δεν φοβάται ταυτόχρονα την πιθανότητα να καταγγείλει κανείς το Δήμο στο Υπουργείο, την Περιφέρεια, το ΙΚΑ, την Επιθεώρηση Εργασίας ή όπου αλλού για παράτυπη δραστηριότητα και είσπραξη διδάκτρων ή ακόμη και για… «μαύρη»εργασία; Γιατί, τυπικά, αυτό συμβαίνει αυτή τη στιγμή (άσχετα αν κάτι τέτοιο σίγουρα δεν είναι στις προθέσεις του Δήμου): λειτουργεί μία επιχείρηση με εργαζόμενους χωρίς επίσημη πρόσληψη, ασφάλιση κλπ. Με εργαζόμενους… ανέργους!!!

Δεν με ενδιαφέρει καθόλου να επιρρίψω προσωπικές ευθύνες στον οποιονδήποτε. Ακόμη περισσότερο, μου είναι εντελώς ξένοι χαρακτηρισμοί του τύπου «ο ανίκανος Τάδε» ή «ο επιδέξιος Δείνα»! Το μοναδικό, ίσως, παράπονο σε προσωπικό επίπεδο που θα σκεφτόμουνα να εκφράσω είναι πως κανένας δεν έχει βγει ως τώρα να κάνει μία ξεκάθαρη δημόσια ενημέρωση (σε γονείς και μαθητές, τουλάχιστον) για το πώς έχει η κατάσταση και να εκφράσει τη συμπάθειά του (και ίσως ένα «ευχαριστώ») προς κάποιους ανθρώπους που αυτή τη στιγμή δουλεύουν για την… ψυχή τους. Έστω στη Χριστουγεννιάτικη συναυλία του Ωδείου, για την (όποια) επιτυχία της οποίας –παρεμπιπτόντως – κάποιοι άνθρωποι εργαστήκαμε εξτρά.
Τον Δήμο τον αντιμετωπίζω σαν θεσμό, πέρα από τα οποιαδήποτε άτομα που κάθε φορά τον διαχειρίζονται. Άλλωστε, προβλήματα, ευθύνες, κλπ έχουν υπάρξει όλα αυτά τα 12 χρόνια που διδάσκω κιθάρα στην Πεύκη. Όπως – εννοείται! – και πάρα πολλά θετικά.
Σαφώς, το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί το φέρει η κυβέρνηση (οι υπουργοί της έχουν καθυστερήσει να υπογράψουν τις εγκρίσεις). Αν δε, ψάξουμε ακόμα βαθύτερα, σίγουρα θα καταλήξουμε σε ουσιαστικότερες ευθύνες, ακόμα πιο πέρα.
Προσωπικά το θεωρώ αυτονόητο πως, ναι, ο καπιταλισμός φταίει! Δεν είναι όμως της ώρας να ξεκινήσουμε μια τέτοια κουβέντα.

Επειδή, λοιπόν, δεν έχει κανένα νόημα να αρχίσουμε αυτή τη στιγμή να ψάχνουμε για το ποιος φταίει (όπως ξανάγραψα: Η Εύα; Ο όφις; Το μήλο; Ή ο… Χατζηπετρής;), θεωρώ πως, από τη στιγμή που ο Δήμος ανέλαβε την ευθύνη να ξεκινήσει τη λειτουργία του Ωδείου, είναι και ο μοναδικός υπόλογος απέναντι στους εργαζομένους του. Αν ο ίδιος θέλει, ας ψάξει με τη σειρά του για ευθύνες αλλού, «ψηλότερα». Και αν χρειαστεί τη συμπαράστασή μου σε αυτό, ευχαρίστως θα την έχει.
Επειδή, επίσης, η υπομονή μου έχει εξαντληθεί προ πολλού και ο κόμπος έχει… περάσει πια το χτένι, δηλώνω κατηγορηματικά πως, αν μέσα στην τρέχουσα εβδομάδα δεν βρεθεί οποιαδήποτε λύση και δεν καταβληθούν τα ως τώρα δεδουλευμένα μας, θα προχωρήσω προσωπικά σε κάθε νόμιμη ενέργεια που μπορώ και δικαιούμαι για να τα διεκδικήσω. Χωρίς να υπολογίσω το οποιοδήποτε κόστος: για μένα, το Ωδείο ή το Δήμο. Και θα το κάνω ακόμα και μόνος μου, ακόμα και αν δεν συμπορευτεί κανένας συνάδελφος.

Σας ευχαριστώ που είχατε την υπομονή να διαβάσετε ως εδώ. Δράττομαι, δε, της ευκαιρίας να ευχαριστήσω και τους ανθρώπους γύρω μου (οικογένεια, φίλους, κλπ) που μου έχουν συμπαρασταθεί αυτούς τους μήνες υλικά και – κυρίως! – ηθικά. Γιατί η ηθική εξαθλίωση που ζούμε όλοι μας, ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό, είναι πολύ χειρότερη από το να μην έχεις να αγοράσεις τσιγάρα ή να πληρώσεις τους λογαριασμούς σου!

Καλή Χρονιά!

Άλκης Αναστόπουλος

Υ.Γ. Το παραπάνω κείμενο μπορεί να χρησιμοποιηθεί από οποιονδήποτε και οπουδήποτε. Παράκληση, κατά προτίμηση ολόκληρο και πάντως όχι με «τεχνηέντως» αποσπασματικό τρόπο, ώστε να εμφανίζεται σαν αντιπολιτευτικό ή συμπολιτευτικό. Μακριά από μένα τέτοιες προθέσεις! Τα αυτονόητα διεκδικώ...

ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Οι μαθητές μου στην κιθάρα Αχιλλέας Νταφούλης, Χάρης Μαλτέζος, Μιχάλης Παυλίδης & Παναγιώτης Μακρής είναι και συμμαθητές στην Στ΄ τάξη του 2ου Δημοτικού Σχολείου Πεύκης. Ακούγοντας την επιθυμία τους να παίξουν κάτι μαζί (αφού ταυτόχρονα είναι και φιλαράκια), τους πρότεινα μια διασκευή του Δρόμου του Μάνου Λοΐζου, με στόχο να τον παίξουν στη φετινή γιορτή του σχολείου τους για το Πολυτεχνείο. Πράγμα που τελικά κατάφεραν με αρτιότατο τρόπο, κερδίζοντας το ζεστό χειροκρότημα του κόσμου που παρακολούθησε τη γιορτή:

ΤΡΕΙΣ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ ΜΟΥ

ΤΡΙΤΗ ΒΡΑΔΥ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ (21/6/11)

Όταν τον περασμένο Σεπτέμβρη ξεκίνησα αυτό το ιστολόγιο, υπολόγιζα πως μέχρι τώρα θα είχα ολοκληρώσει την αναδρομή στην ιστορία του τμήματος κιθάρας της Πεύκης. Κάτι όμως οι αυξημένες υποχρεώσεις, κάτι η τρέχουσα “επικαιρότητα”, τελικά υπολόγιζα χωρίς… τον ξενοδόχο! Έτσι, δεν σας έχω μιλήσει ως τώρα για τις δύο υπέροχες υπαίθριες μαθητικές συναυλίες που κάναμε το 2007 και ’08 στην πλατεία του Ηλιακού Χωριού (πού θα πάει, κάποια στιγμή θα φτάσω και σ’ αυτές…). Για λόγους που δεν είναι της ώρας να εξηγήσουμε, οι πετυχημένες αυτές βραδιές δεν πραγματοποιήθηκαν τα δύο επόμενα χρόνια, που ήταν και τα πρώτα της ένταξής μας στο Δημοτικό Ωδείο. Υπήρξαν κάποιες “εναλλακτικές” παρουσιάσεις, αλλά σε άλλους χώρους και “ιδιωτικά”. Θα αναφερθούμε και σ’ αυτές στο μέλλον (είπα εγώ «άμεσο»;).

Φέτος, μετά από μια κουβέντα που έκανα με το δήμαρχο (του ενιαίου πια Δήμου) Λυκόβρυσης-Πεύκης, αποφασίστηκε να επαναληφθούν, υπό την “αιγίδα” του νέου Νομικού Προσώπου «Περιβάλλον-Αθλητισμός-Πολιτισμός». Όταν μάλιστα το ανακοίνωσα στους μαθητές μου, οι παλιότεροι (που είχαν συμμετάσχει το ’07 και το ’08), αλλά και αρκετοί νεώτεροι (που είχαν ακούσει πολλά για τότε) “πέταξαν τη σκούφια τους”!

Έτσι λοιπόν, την περασμένη Τρίτη, μια ακόμα “ατμοσφαιρική” βραδιά απόλαυσαν οι μαθητές μου και οι καλεσμένοι τους, στην πλατεία Γκαίτε (όπως ονομάζεται η συγκεκριμένη πλατεία). Ήταν 21 Ιουνίου, πρώτη μέρα του καλοκαιριού και παγκόσμια μέρα της Μουσικής (άσχετα αν για μας κάθε μέρα είναι μέρα Μουσικής…).



(την αφίσα, που ήταν και το εξώφυλλο του προγράμματος, σχεδίασε ο γραφίστας αδελφός μου Δημήτρης)

 Η πλατεία γέμισε: και στις καρέκλες που τοποθέτησε ο αγαπητός Χριστόφορος (εργάτης του Δήμου), αλλά και στο καφενείο και το σουβλατζίδικο, καθώς πολλοί ήταν αυτοί που προτίμησαν να παρακολουθήσουν την εκδήλωση με συνοδεία μεζέ και ποτού. Κάποια στιγμή υπήρχαν και αρκετοί όρθιοι. Όπως και παιδιά που έπαιζαν γύρω-γύρω.
 

Σίγουρα ένας υπαίθριος χώρος έχει και τα “προβλήματά” του. Η “κιθαρούλα” μας όμως είναι κατ’ αρχήν “παρεΐστικο” όργανο! Έτσι, όπως και στην πράξη έχει αποδειχθεί, όλοι μας τελικά προτιμάμε αυτή την παρεΐστικη ατμόσφαιρα από την “αυστηρότητα” ενός καθ’ αυτό συναυλιακού χώρου. Ο θεατής που μας απολαμβάνει πίνοντας τη μπύρα του, μάλλον περνάει καλύτερα από αυτόν που, καθισμένος ακίνητος στο κάθισμα του θεάτρου, αδημονεί για την ώρα του διαλλείματος. Κι ας υπάρχει και κάποια φασαρία: είναι αναπόφευκτη. Οι ηχολήπτες μας όμως, Γιώργος και Γιώργος, φρόντισαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ώστε ο ήχος να φτάνει στους ακροατές τουλάχιστον ικανοποιητικός (εξαιρετικός, κατ’ εμέ).
 

Ανάμεσα σε όλους τους λαμπρούς καλεσμένους μας, “είθισται” να αναφέρω και τους λεγόμενους “επισήμους” (και συγγνώμη αν έχω ξεχάσει κάποιον): ο δήμαρχος Δημήτρης Φωκιανός, η πρόεδρος του ΠΕ.Α.Π. Κική Νικολαροπούλου, ο αντιδήμαρχος Γιώργος Λαζάνης, ο προηγούμενος δήμαρχος Γιάννης Θεοδωρακόπουλος, οι δημοτικοί σύμβουλοι Παναγιώτης Μπόλας και Πάνος Κανέλλος, καθώς και (με ιδιαίτερη χαρά μου) οι παλιότερες πρόεδροι του Πολιτιστικού Οργανισμού, Έλλη Μήτση και Μπέλα Μηλοπούλου.

Δύο “πρωτοτυπίες” σε σχέση με προηγούμενες χρονιές είχε η βραδιά αυτή:

Η πρώτη ήταν η παρουσίαση του προγράμματος. Αντί να την κάνω ο ίδιος, όπως συνήθιζα τόσα χρόνια, προτίμησα την πολύ πιο δροσερή λύση της μαθήτριάς μου Χριστίνας Σιδέρη. Ιδέα που ξεκίνησε από τη συμμετοχή της στον Κεμάλ, που έπαιξαν η Κωνσταντίνα με τη Λία, για την απαγγελία του εισαγωγικού κειμένου και της «Καληνύχτας» του.

Η δεύτερη ήταν η δομή του προγράμματος. Κατά κανόνα ακολουθούμε μία (κατά προσέγγιση) “αύξουσα” σειρά, από τον πιο αρχάριο στον πιο προχωρημένο μαθητή. Φέτος είπα να δοκιμάσω κάτι πιο “θεματικό”.

Έτσι, ξεκινήσαμε με 3 βαλς. Το ισπανικό τρίτο ακολούθησαν 11 ακόμη ισπανικά (ή “ισπανογενή”) κομμάτια. Το μινουέτο του Sor μάς οδήγησε σε πιο “κλασικό” ύφος, το οποίο ολοκληρώθηκε με δύο μαθητές βιολιού του Στάθη Λασκαρίδη, σε ντουέτο με τις κιθαρίστριες αδελφές τους.

Το τρίτο κομμάτι του βιολιού ήταν αυτό που μας συνέδεσε (χωρίς διάλλειμα) με το 2ο μέρος του προγράμματος, το πιο “τραγουδιάρικο”. Και ήταν μια έκπληξη, καθώς το έπαιξε (ως μαθήτρια βιολιού!) η καθηγήτρια πιάνου και μουσικής προπαιδείας του Δημοτικού Ωδείου, Μαρία Κουρτογιάννη!

Από τις κέλτικες καταβολές της Loreena McKennitt σε δύο αγγλικά τραγούδια και κατευθείαν στην Ελλάδα, με 4 από τα 8 τραγούδια να είναι του Μάνου Χατζιδάκι.

Τα 2 ντουέτα (ένα λατινοαμερικάνικο κι ένα blues) διαδέχτηκαν 2 “ηλεκτρικά” κομμάτια, με τη συμμετοχή για (έχω χάσει το λογαριασμό πια!) μια ακόμη φορά του Θέμου Ραγκούση στο μπάσο.

“Εκτός προγράμματος”, η Μαρία Κουρτογιάννη και πάλι. Αυτή τη φορά τραγούδησε: το Historia de un amor του Carlos Almaran. Θεσπέσια…

Μιας κι είχαμε το Θέμο, με… μιάμιση πρόβα στο sound check (σιγά μην είχε ανάγκη από παραπάνω!), τον βάλαμε να παίξει μπάσο και στα 2 τραγούδια που παρουσιάσαμε με το μελωδικότατο φωνητικό τρίο από τη Νεανική Χορωδία Πεύκης.

Μετά δε τη Τζαμάικα, μας ταξίδεψε στη Βραζιλία το Moon Caravan Duo: ο συνάδελφος στο Ωδείο μας, Αντώνης Αντωνόπουλος, με την υπέροχη κιθάρα του και η Άννα Μαγδαληνού, με την εξαίσια φωνή της.

Στο τέλος, όλοι οι μαθητές επί “σκηνής” εισέπραξαν το ζεστό χειροκρότημα του κατευχαριστημένου κοινού.

Περισσότερες φωτογραφίες (κυρίως των μαθητών), από τις ακόμα πιο πολλές και υπέροχες που μας τράβηξε και πάλι ο φίλος μου Μάριος Ξυκομηνός, μπορείτε να δείτε εδώ.

Το ραντεβού για την επόμενη χρονιά στον ίδιο χώρο θα πρέπει (;) να το θεωρούμε δεδομένο (Δήμαρχε ακούς;). Προηγουμένως όμως, καλώς εχόντων των πραγμάτων, κατά τα τέλη του Σεπτέμβρη θα συναντηθούμε στην αίθουσα «Μανόλης Αναγνωστάκης» του Δημοτικού Θεάτρου, για ένα ατομικό μου ρεσιτάλ αυτή τη φορά.

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!

3η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΩΔΕΙΟΥ (20/6/11)

Τη Δευτέρα 20 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Θέατρο Πεύκης η 3η από τις τρεις ετήσιες κεντρικές καλοκαιρινές συναυλίες του Δημοτικού Ωδείου Πεύκης.

Συμμετείχαν 11 ακόμη από τους μαθητές μου, με το παρακάτω πρόγραμμα:

Scarborough fair (σκοτσέζικη μπαλάντα) - Αλέξανδρος Τσιριγώτης
Το θέμα από το Asturias (Isaac Albeniz) - Ανδρέας Κυριαζόπουλος
Άστα τα μαλλάκια σου (Μιχάλη Σουγιούλ) - Γιάννης Γκιώνης & Παναγιώτης Μακρής
Το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας (Μάνου Λοΐζου) - Αλέξανδρος Παπαλιάκος & Ανδρέας Κυριαζόπουλος
Η μικρή Ραλλού (Μάνου Χατζιδάκι) - Νίκος Μπάιλας & Γιάννης Σκιαδάς
Κεμάλ (Μάνου Χατζιδάκι) - Κωνσταντίνα Χασιώτη & Λία Χρονοπούλου
Να μ’ αγαπάς (Ανδρέα Θωμόπουλου) - Κωνσταντίνα Χασιώτη
Lagrima (Francisco Tárrega) - Λία Χρονοπούλου
Ισπανική Romanza (ανωνύμου) - Αλέξης Δερμιτζάκης
Μινουέτο από τη σονάτα opus 22 (Fernando Sor) - Δημήτρης Δεμπέλας

Πάνω (από αριστερά): Παναγιώτης, Νίκος, Γιάννης Σ, Ανδρέας, Λία, Κωνσταντίνα
Κάτω (από αριστερά επίσης): Αλέξανδρος Π, Αλέξανδρος Τ, Γιάννης Γ, Δημήτρης, Αλέξης

1η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΩΔΕΙΟΥ (6/6/11)

Τη Δευτέρα 6 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Θέατρο Πεύκης η 1η από τις τρεις ετήσιες κεντρικές καλοκαιρινές συναυλίες του Δημοτικού Ωδείου Πεύκης.

Συμμετείχαν 10 από τους μαθητές μου, με το παρακάτω πρόγραμμα:

Το Θέμα από την Romanza (ανωνύμου) - Ανδρέας Νικολάου
Ινές (παραδοσιακό ισπανικό τραγούδι) - Γιώργος Κούζουνας & Ανδρέας Νικολάου
Διάλογος (Bela Bartok) - Γιώργος & Δημήτρης Κούζουνας
Νοσταλγικό βαλς (Jozef Powrozniak) - Δημήτρης Κούζουνας
Ισπανικός χορός (παραδοσιακό) -Παναγιώτης Μακρής
Τ’ αστέρι του βοριά (Μάνου Χατζιδάκι) - Αχιλλέας Νταφούλης & Δημήτρης-Αριστείδης Κώστας
Habanera (κουβανέζικος χορός) - Δημήτρης-Αριστείδης Κώστας
Χάρτινο το φεγγαράκι (Μάνου Χατζιδάκι) - Μελίνα Χρονοπούλου & Φίλιππος Μαλανδράκης
Feste Lariane (Luigi Mozzani) - Φίλιππος Μαλανδράκης
Τραγούδι του βουνού (παραδοσιακό ισπανικό) - Φίλιππος Μαλανδράκης & Ηρώ Κεραμειδάκη
Ισπανική Romanza (ανωνύμου) - Ηρώ Κεραμειδάκη

Πάνω (από αριστερά): Φίλιππος, Δημήτρης-Αριστείδης, Γιώργος, Δημήτρης
Κάτω (επίσης από αριστερά): Ανδρέας, Αχιλλέας, Παναγιώτης, Μελίνα, Ηρώ
Στο βάθος (πάνω αριστερά): η μαμά του Φίλιππου

Επίσης, οι Ηρώ Κεραμειδάκη και Ευαγγελία Χρονοπούλου συνόδεψαν τα αδέρφια τους (μαθητές βιολιού στην τάξη του Στάθη Λασκαρίδη) στα κομμάτια: Άρια του Georg Friedrich Händel (Γιώργος Κεραμειδάκης) και Rigaudon του Henry Purcell (Ανδρομάχη Χρονοπούλου).

Τέλος, οι Ηρώ με τη Μελίνα έπαιξαν κιθάρα και στην παράσταση του τμήματος μουσικοκινητικής αγωγής (Orff), της καθηγήτριας Μαρίας Κουρτογιάννη, Οι μικρές μέλισσες.

ΔΥΟ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΟΥ ΣΤΟ 34ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΙΔΙΟΥ

Οι μαθητές μου Ηρώ Κεραμειδάκη και Φίλιππος Μαλανδράκης πήραν μέρος στην παρουσίαση του Δημοτικού Ωδείου Πεύκης, που έγινε χθες, Σάββατο 28 Μαΐου 2011, στο 34ο Φεστιβάλ Παιδιού, στο άλσος Βαρβαρέσου.

Η Ηρώ με τον Φίλιππο έπαιξαν με τις κιθάρες τους ένα παραδοσιακό ισπανικό τραγούδι ("του βουνού"), ενώ η Ηρώ έπαιξε και με τον αδερφό της Γιώργο (βιολί - τάξη Στάθη Λασκαρίδη) μία Άρια του Χαίντελ.

(φωτογραφίες: Μάριος Ξυκομηνός)

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ ΜΟΥ ΣΤΟ TaR

Για τους Ciccada (ένα σχετικά νέο συγκρότημα progressive rock μουσικής) και το δίσκο τους, ο οποίος κυκλοφόρησε πρόσφατα και σε βινύλιο:
http://www.tar.gr/content/content.php?id=3645

Φωτογραφίες από δύο συναυλίες κιθάρας που παρακολούθησα το περασμένο Σαββατοκύριακο, κάνοντας ταυτόχρονα... churching:
http://www.tar.gr/content/content.php?id=3644

Για το ρεσιτάλ του Αλέξανδρου Κάλκου με κιθάρες "εποχής", λίγο πριν το Πάσχα, στο Κολλέγιο Ψυχικού:
http://www.tar.gr/content/content.php?id=3622

ΣΥΝΑΥΛΙΑ-ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ Μ. ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ

Την περασμένη Κυριακή (3 Απριλίου), πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Θέατρο Πεύκης συναυλία του Δημοτικού Ωδείου, αφιερωμένη στις Μουσικές του Μάνου Χατζιδάκι.
Στη συναυλία συμμετείχαν μουσικά σχήματα απαρτιζόμενα από μαθητές του Ωδείου, αλλά και ορχήστρα καθηγητών.
Στην μαθητική ορχήστρα, η οποία, υπό την καθοδήγηση του καλλιτεχνικού διευθυντή Θεόδωρου Λεμπέση, ερμήνευσε την Θάλασσα Πλατειά και το Βαλς των Χαμένων Ονείρων, έπαιξαν κιθάρα οι μαθητές μου:

Ηρώ Κεραμειδάκη

Ανδρέας Κυριαζόπουλος

Φίλιππος Μαλανδράκης

Ευαγγελία Χρονοπούλου

Μερικές ακόμη φωτογραφίες:

Περισσότερες φωτογραφίες από τη συναυλία μπορείτε να δείτε εδώ και εδώ

2001-2002: Η ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ ΣΤΟ ΗΛΙΑΚΟ ΧΩΡΙΟ

Μετά τις πολλές παρενθέσεις που μεσολάβησαν από το τελευταίο μου σημείωμα (2000-2001), με θέμα την ανασκόπηση της διαδρομής του τμήματος κιθάρας στην Πεύκη (που είναι και ο βασικότερος λόγος ύπαρξης του παρόντος ιστολογίου), είναι καιρός για μια… παρένθεση σ’ αυτές τις παρενθέσεις (!), με την παρουσίαση της επόμενης χρονιάς (2001-2002), το τέλος της οποίας μας βρήκε στην, για πολλά μεταγενέστερα χρόνια, «έδρα» μας: το Ηλιακό Χωριό της Πεύκης.

Τα μαθήματα ξεκίνησαν τον Οκτώβρη του 2001 στους ίδιους χώρους με την προηγούμενη χρονιά: στο 2ο Δημοτικό σχολείο και στη Χρυσοστόμου Σμύρνης. Ο αριθμός των μαθητών σταθεροποιήθηκε σε περισσότερους από 20 (κάποια στιγμή έφτασαν και τους 24), από τους οποίους οι 19 προτίμησαν το «κανονικό» σαραντάλεπτο εβδομαδιαίο ατομικό μάθημα. Πρόεδρος του ΠΟΔΠ συνέχισε να είναι η Έλλη Μήτση και της ΔΕΚΠΑ ο Γιώργος Πατούλης.

Στις αρχές της άνοιξης του 2002, ο Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου Πεύκης συγκέντρωσε όλες τις εκπαιδευτικές του δραστηριότητες (κιθάρα, πιάνο, μπαλέτο, λάτιν & παραδοσιακοί χοροί, θεατρικό παιχνίδι, ζωγραφική κ.ά.) στο «αναβαθμισμένο» Ηλιακό Χωριό. Ο κύριος όγκος τους είχε έδρα το ανακαινισμένο πολιτιστικό κέντρο “Μελίνα Μερκούρη”, ενώ η ζωγραφική και η κιθάρα στεγάστηκαν σε δύο από τα καταστήματα της πλατείας Γκαίτε:

Η αλήθεια είναι πως το Ηλιακό δεν είχε και τόσο καλή φήμη εκείνο τον καιρό. Δεν γνωρίζω το γιατί και, όπως διαπίστωσα από τις πρώτες κιόλας μέρες, μάλλον αδίκως. Αυτό που εγώ συνάντησα (μπορώ να πω, με έκπληξη στην αρχή, αλλά και με ιδιαίτερη χαρά ταυτόχρονα) ήταν ένα πραγματικό χωριό (με ό,τι – θετικό κυρίως – αυτό συνεπάγεται) στην, εδώ και χρόνια, απρόσωπη μεγαλούπολη που ζούμε.
Μπορεί τα τσιμεντένια κουτιά-πολυκατοικίες, με τα διαμερίσματα-κλουβιά, να μην είναι ό,τι πιο… όμορφο έχει να επιδείξει η Αρχιτεκτονική (!), ο επισκέπτης αποζημιώνεται όμως από την εξαιρετική πλατεία με τα πλατάνια (!), τα μαγαζιά γύρω-γύρω (δυστυχώς έχουν μαραζώσει τελευταία…) και το παραδοσιακό καφενείο.
Μπορεί να άργησα λιγάκι να συνειδητοποιήσω (και να συνηθίσω) την – πρωτόγνωρη για μένα – αίσθηση να είμαι ένας από τους… «μαγαζάτορες», αλλά σίγουρα είναι κάτι που μου έχει αφήσει μια ιδιαίτερα γλυκιά γεύση και μου έχει λείψει ιδιαιτέρως τα τρία τελευταία χρόνια που έχουμε πλέον μεταφερθεί στο Δημοτικό Ωδείο.
Μπορεί τις πρώτες μέρες να με «ενοχλούσε» (στο μάθημα) η φασαρία των παιδιών που έπαιζαν όλες σχεδόν τις ώρες της ημέρας στην πλατεία, μπροστά στην τάξη μας, πολύ γρήγορα όμως κατάλαβα το πόσο τυχερός ήμουνα που είχα την ευκαιρία να είμαι μάρτυρας αυτού του ανεκτίμητου θησαυρού: Ναι, τα παιδιά παίζουν! Ανέμελα… Ναι, υπάρχει (ακόμα) ΖΩΗ – και ΜΕΛΛΟΝ – σε τούτη εδώ την απάνθρωπη πόλη!
Τέλος, μπορεί οι κάτοικοι αυτού του συγκροτήματος εργατικών κατοικιών να αντιμετωπίζουν τα μύρια-όσα προβλήματα, κρατάνε στα χέρια τους όμως ένα ακόμα υπερπολύτιμο (όσο και σπάνιο πια) αγαθό: Διατηρούν αλώβητο και ολοζώντανο τον κοινωνικό τους ιστό!

Η τάξη μας ήταν το μαγαζί αριστερά από το φαρμακείο. Η ταμπέλα υπάρχει ακόμα και σήμερα!
Η παρακάτω φωτογραφία είναι μεταγενέστερη. Από πρόβα του Ιουνίου 2003 (ή 2004), αν θυμάμαι καλά. Ο υπερυψωμένος χώρος μπροστά στην τζαμαρία του μαγαζιού (που, προφανώς, χρησίμευε για το στήσιμο της βιτρίνας) χώραγε δύο καρέκλες με υποπόδια και ένα αναλόγιο και στις πρόβες μετατρεπόταν σε ένα μικρό… πάλκο, ενώ οι 20 σπαστές καρέκλες συμπλήρωναν την προσωρινή διαμόρφωση του χώρου σε… οικογενειακό θεατράκι:

 
Τον Απρίλιο του 2002 διενεργήθηκε για πρώτη φορά ο Πανελλήνιος Διαγωνισμός για Μικρούς Κιθαριστές, στα πλαίσια του Μικρού Φεστιβάλ Κιθάρας που διοργανώνει κάθε χρόνο το Ωδείο Αγίου Στεφάνου, υπό την εποπτεία του φίλου, συνάδελφου και παλιού συμμαθητή (δώσαμε την ίδια μέρα για δίπλωμα) στην τάξη του Κ. Γρηγορέα, Δημήτρη Κουρζάκη.
Από τότε (και κάθε χρόνο), κατόπιν προτροπής μου (και προετοιμασίας τους από μένα), κάποιοι μαθητές μου (όσοι, κάθε φορά, πληρούν τις απαιτούμενες προϋποθέσεις ηλικίας και επιπέδου σπουδών) συμμετέχουν ανελλιπώς σε αυτόν.
Σε προσεχές, ξεχωριστό, άρθρο μου προτίθεμαι να αναφερθώ εκτενώς στους στόχους και τη φιλοσοφία του συγκεκριμένου διαγωνισμού, καθώς και στα κίνητρα και τις ευεργετικές επιδράσεις που προκύπτουν από τη συμμετοχή των μαθητών μου (και όχι μόνο) σ’ αυτόν.
Σε εκείνον, τον 1ο Διαγωνισμό του Αγ. Στεφάνου, συμμετείχε η μαθήτρια μου στο τμήμα κιθάρας του ΠΟΔΠ, Χαρούλα Ρεμούνδου.

Στις 20 & 21 Απριλίου του 2002 πραγματοποιήθηκε στο “Μελίνα Μερκούρη” το 11ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορωδιών:
 

Μάλιστα, μετά από πρόταση των προέδρου και αντιπροέδρου του ΠΟΔΠ (Έλλης Μήτση και Φιλίας Σακαλόγλου, αντίστοιχα), είχα την τιμή να το παρουσιάσω:

(Ναι, έχω κάνει και… κομφερανσιέ! Θα με μπέρδεψαν με τον… Άλκη Στέα πιθανόν…)

Ήδη, από την αρχή της μετακόμισης μας στο Ηλιακό Χωριό, είχε ξεκινήσει μια συνεργασία με την Παιδική Χορωδία του Δήμου Πεύκης. Κάποιοι μαθητές μου έπαιζαν ακομπανιαμέντα στα τραγούδια που παρουσιάστηκαν τελικά στο Φεστιβάλ:

Υπεύθυνος της Παιδική Χορωδίας, όπως και αυτής των ενηλίκων, καθώς και καλλιτεχνικός διευθυντής του (για πολλά χρόνια πραγματοποιούμενου) Φεστιβάλ Χορωδιών, ήταν ο αείμνηστος μαέστρος Διονύσης Αποστολάτος. Πιάνο έπαιζε η μετέπειτα υπεύθυνη της Νεανικής Χορωδίας Πεύκης, Ελευθερία Βούλγαρη:

Στην ορχήστρα συμμετείχαν οι (από αριστερά): Γιώργος Ιωσηφίδης, Μανόλης Φραγκιαδάκης, Έφη Παυλούδη, Τίνα Παΐλα, Γιώργος Γκιουζελάκης, Τάσος Κακκαβάς και Δημήτρης Κυριαζής:

Η τελική μαθητική συναυλία της χρονιάς έγινε στις 20 Ιουνίου, στο “Μελίνα Μερκούρη” επίσης:

Πήραν μέρος 26 μαθητές. Εκείνη τη χρονιά ξεκίνησε και η πολύχρονη συνεργασία μας με τον Θέμο Ραγκούση (αδελφό του Θάνου), μαθητή στο μπάσο του Μιχάλη Καραγιάννη.

Μπροστά (από αριστερά): *, Δημήτρης Κυριαζής, Γιώργος Μπουρίτσας, Θάνος Ραγκούσης, Θοδωρής Παπαντωνίου, Ιωάννης Τσούτσος, Παναγιώτης Βουγιούκος, Λέων Βουκούτης, Φαίη Πατσαλίδου.
Στη μέση: Τάνια Ιωσηφίδου (μισό και κάτι κεφάλι), Μαριάννα Μαυρουδή, Τίνα Παΐλα, Κλειώ Αρβανίτη, Ουρανία Μιχαλολιάκου, Αλέξανδρος Σαμαρτζής, Έφη Παυλούδη, Τάσος Κακκαβάς, Μανόλης Φραγκιαδάκης.
Πίσω: Παναγιώτης Κέφος (μισό κεφάλι), Θέμος Ραγκούσης, Γιώργος Γκιουζελάκης (ολίγη από κεφάλι), Παυσανίας Βησσαρίου, Κώστας Φραγκούδης, Γιάννης Κουκουλάκης, Χαρούλα Ρεμούνδου, Γιώργος Ιωσηφίδης, Θανάσης Μπακόπουλος.

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ: